Σας χαιρετώ όλους και ευχαριστώ για την φιλοξενία. Δεν είμαι καινούργιος στο αεροβόλο, είχα την πρώτη μου επαφή στα 8 μου χρόνια με ένα 18άρι Diana που είχα αγοράσει 500 δραχμές πριν από περίπου 35 χρόνια. Φυσικά τότε ούτε λόγος για λιβρόποδα και για άλλα πολλά. Μολυβάκια με 5 δραχμές από το περίπτερο και δεν έμενε νεράτζι πάνω σε δέντρο στην γειτονιά. Τα Σαββατοκύριακα, ερχόνταν ο θείος μου και με έπαιρνε μαζί του στο Μενίδι και στην Μαγκουφάνα για σκοποβολή και κοτσύφια. Κράταγα στο χέρι το φλόμπερ και αγόραζα φυσίγγια από το ψιλικατζίδικο λίγο πιό κάτω από το σπίτι της μακαρίτισσας Γεωργίας Βασιλειάδου, στην Πεύκη. Απέναντι είχε ένα αστυνομικό τμήμα και οι φρουροί απ'έξω με πείραζαν. Θα χτυπήσεις τίποτα να φάμε; με ρωτούσαν και εγώ μισογέλαγα. Ύστερα......ύστερα ξαφνικά μεγάλωσα. Σχολείο, διαβάσματα, εφηβεία, σχολικοί έρωτες, η υγεία του μπαμπά, η υγεία η δική μου..... το diana εξαφανίστηκε, το χάρισα σε κάποιον εξάδελφο μου. Πριν 3 χρόνια ακριβώς, στα 40 μου ήρθα με ένα φίλο στο Σκιστό για καφέ και χάζεμα. Εκεί σας γνώρισα. Δεν ξέρω τα ονόματα σας αλλά αυτό είναι το λιγώτερο. Είδα ανθρώπους από 20 μέχρι 50 χρονών που ζούσαν μια δεύτερη παιδική ηλικία, γεμάτη αγνότητα και πάθος. Αυτή την πρώτη νιότη, που όλοι μας τόσο πολύ έχουμε αποθυμίσει. Πήγα λοιπόν σε 4-5 καταστήματα και λίγο καιρό μετά επισκέφτηκα την DIANA. Εκεί γνώρισα ένα πολύ καλό παλικάρι το οποίο αφιέρωσε 2-3 ώρες απο την ζωή του και μου είπε κάποια μυστικά για το τι κάνει ένα αεροβόλο να ξεχωρίζει. Τον εμπιστεύτηκα και 2 εβδομάδες μετά μπήκα σε ένα κατάστημα και απόκτησα το πρώτο μου αεροβόλο. Ένα Weihrauch HW 97k 5,5mm. Ο άνθρωπος ο οποίος ασχολήθηκε μαζί μου και άντεξε τις χαζές ερωτήσεις μου στην έκθεση της DIANA ήταν ο Κος Δημοσθένης Μιλλιδώνης και πιστέψτε με δεν το λέω για διαφήμιση, αλλά γιατί ποτέ κανένας δεν με βοήθησε και δεν μου μίλησε με ειλικρίνια, σε όσα μαγαζιά κι αν επισκέφτηκα. Ο Μιλλιδώνης μάλιστα μου συνέστησε και 2 αεροβόλα άλλης εταιρίας. Δυστυχώς κάποια χρόνια προβλήματα με την υγεία μου δεν μου επιτρέπουν να έρχομαι συχνά στο Σκιστό, παρόλα αυτά μου άρεσε τόσο πολύ το αεροβόλο που αγόρασα ένα ακόμη, το ίδιο σε 5,5 πάλι για να τα βλέπω και να χαίρομαι. Δεν κυνηγάω με αεροβόλο. Πριν από αρκετά χρόνια, έβγαλα μια κυνηγετική άδεια, αγόρασα ένα μονόκανο και προσπάθησα να ασχοληθώ. Δεν τα κατάφερα. Μετά από τα πρώτα 2-3 πουλάκια εγκατέλειψα. Είχα τύψεις. Προτιμάω το χασάπικο και τα έτοιμα μπριζολάκια.Το μαχαίρι του χασάπη απενοχοποιεί. Εκτιμώ πως το κυνήγι δεν είναι άθλημα. Από την άλλη, έχω διαπιστώσει πως ο άνθρωπος πρέπει να κάνει σωστή διαχείρηση της βιοποικιλότητας μέσω και του κυνηγίου. Όποτε λοιπόν μπορώ, πηγαίνω στο χωριό και δεν αφήνω ντενεκεδάκι όρθιο. Το πιο αγαπημένο μου είναι να βαράω πετρούλες μέχρι να ξεμακρύνουν 40-50 μέτρα και να μην φαίνονται. Έτσι καταφέρνω και ξεχνιέμαι. Περνάνε οι πόνοι στην πλάτη, οι όποιες καθημερινές σκέψεις και είμαστε μόνο εγώ και λίγες πετρούλες. Η σκοποβολή με αεροβόλο είναι για μένα ένα είδος διαλογισμού, ας μου επιτραπεί η έκφραση. Μερικές σωστές αναπνοές, άδειασμα του μυαλού από σκέψεις και τελικά λίγη ξεκούραση απο την καθημερινότητα. Ένα διάλειμα. Τα κυνηγετικά και τα φυσίγγια δεν τα μπορώ. Πολύ βάρβαρα για τα αυτιά μου. Κλωτσάνε κάνουνε θόρυβο, άσε που λειτουργούν με έκρηξη, πράγμα που είναι και αντιοικολογικό. Τα αεροβόλα είναι πιό ήσυχα, δεν κάνουν θόρυβο, δεν σκάνε μπαρούτια. Τέλος πάντων, αυτά είναι απλά προσωπικά γούστα και τίποτα παραπάνω. Δεν είμαι εγώ ο σωστός επειδή σκέφτομαι έτσι, ούτε και κάποιος άλλος είναι λάθος επειδή έχει διαφορετικά γούστα η προτεραιότητες. Άλλωστε και κρέας καταναλώνω και αυτοκίνητο οδηγώ, οπότε δεν προσποιούμαι και τον οικολόγο. Ρυπαίνω και με το παραπάνω. Γι'αυτό λοιπόν σας ευχαριστώ όλους σας, γιατί αυτές τις λίγες φορές που βρέθηκα στο Σκιστό, ο κάθε ένας από εσάς μου έδειξε και κάτι μικρό από κάτι που τελικά για όλους μας είναι τόσο μεγάλο.
Ελπίζω να τά λέμε και από κοντά πότε πότε. Ξέρετε...κατά Σκιστό μεριά.
