Πρό μηνών κάνοντας ίσως την πιό βαρετή δουλειά που μπορεί να κάνει,κανείς,στο σπίτι του(κατεβάζοντας τα χειμερινά από το πατάρι και ανεβάζοντας τα καλοκαιρινά),βλέπω με την άκρη του ματιού και υπό το αμυδρό φώς του φακού,ένα σκονισμένο και αραχνιασμένο(όχι δεν έχω αράχνες στο σπίτι μου,για να κάνω ατμόσφαιρα το έγραψα
) εμπρός σκοπευτικό να ξεπροβάλει!!!
Σαν άλλος Indiana Jones που ανακάλυψε το χαμένο από αιώνες μυστικό,και αφού έχω παλέψει με φοβερά πουλόβερ,αιμοδιψή κασκόλ και ένα στοιχειωμένο χριστουγγενιάτικο δέντρο,απλώνω το χέρι να το πιάσω!!!
Δεν έλεγε να βγεί!!!Η παλιά κορνίζα του παππού με το τσιμπούκι δεν το άφηνε.Για να μετακινηθεί η κορνίζα,έπρεπε να μετακινήσω το παλιό μπαούλο το οποίο ήταν θεόβαρο(τι να είχε άραγε μέσα?ίσως κανέναν ξεχασμένο εραστή της γιαγιάς που ξέμεινε?).
Μετά από μάχη 15 λεπτών με αποκριάτικες στολές,τρομπέτες,χαλιά και διάφορα συναφή,ο θησαυρός αποκαλύφθηκε!!!!!
Τα επιφωνήματα χαράς καλύφθηκαν από τις τσιρίδες της γυναίκας μου η οποία οριόταν κάτω από τόνους σαβούρας που πέταγα έξω από το πατάρι!!!
Πιάνοντας στα χέρια μου το όπλο,διαπιστώνω ότι πρόκειται για ένα Baikal IJ-38.
Ρίχνοντας μία ανεμόσκαλα,κατεβαίνω γρήγορα από το πατάρι και αφήνοντας ένα χαμό πίσω μου και μία γυναίκα η οποία κάτι φώναζε,αλλά δεν την καταλάβαινα γιατί οι αφροί στο στόμα της αλλίωναν την φωνή της τρέχω να το περιεργαστώ.
Η πρώτη εντύπωση ήταν από το ιδιαίτερα χαμηλό βάρος του(αυτό οφειλώταν τόσο στο πλαστικό κοντάκι του,όσο και στο μικρό του μέγεθος)καθώς και στο απίστευτο reding(από το bluing βγαίνει αυτό,αλλά σε απόχρωση red λόγω της σκουριάς που είχε
).
Παραθέτω κάποιες φωτό για να πάρετε μία ιδέα:
