Όλοι μας μιλάμε για το παρελθόν. Μιλάμε για τον χρόνο και αναφερόμαστε σε αυτόν με αντικείμενα τα οποία καταλαμβάνουν χώρο. Το ίδιο συμβαίνει και αν αναφερθούμε σε χωρικά φαινόμενα. Χρειάζεται χρόνος για να καταγραφούν στην μνήμη. Για να συμβούν. Ο χωρόχρονος η χωροχρόνος (και τα 2 είναι σωστά και υπάρχει ένα καταπληκτικό άρθρο του Καραθεοδωρή στο λήμα χωροχρόνος στην εγκυκλοπαίδεια του Ηλίου του Ι. Πασσά) μάλλον είναι μια τετραδιάστατη απεικόνιση του πραγματικού σύμπαντος. Μήκος.πλάτος, ύψος και χρόνος είναι οι 4 διαστάσεις. Τα αισθητήρια αντιληπτικά όργανα του ανθρώπου τον αναγκάζουν να αντιληφθεί κατ’ αυτόν τον τρόπο τον Κόσμο γύρω του. Αν και ο Ηράκλειτος έλεγε: τα αυτιά και τα μάτια των κακών ανθρώπων, κακοί μάρτυρες είναι. Στις ημέρες μας η επιστήμη μιλάει για τρισδιάστατο χρόνο και για συνολικά δώδεκα διαστάσεις μετρήσιμες στο Σύμπαν. Ο Αινστάιν έλεγε ότι με τις γνώσεις που διαθέτει, δεν μπορεί να εξηγήσει και να περιγράψει το σύμπαν στο οποίο ζούμε. Αντίθετα με την φαντασία του, έλεγε, μπορούσε να περιγράψει άπειρα σύμπαντα.
Οι Αρχαίοι Έλληνες, ονόμαζαν Κόσμο το σύνολο των ουρανίων σωμάτων.
Η λέξη Κόσμος προέρχεται από το ρήμα: κοσμάω-κοσμώ, σε νεοελληνική απόδοση: στολίζω. Δηλ. τα ουράνια σώματα είναι τα κοσμήματα, στολίδια του ουρανού. Ο Πλάτων μάλλον, βάζει τον Σωκράτη να αναφέρεται στην νύχτα και να την ονομάζει ευφρόνια, δηλ. καλή φρόνηση-καλή σκέψη. Ο Πλάτων και κατά συνέπεια ο Σωκράτης, θεώρησαν ότι μόνο την νύχτα ο άνθρωπος μπόρεσε να αντιληφθεί το βάθος και το μεγαλείο της δημιουργίας, εφόσον κοίταξε τους αστέρες και κατανόησε τις αποστάσεις και κατά συνέπεια τις διαστάσεις, μέσα σε αυτό, το οποίο ο ίδιος ονόμασε Πλάση. Κάπως έτσι κάνουμε και όλοι εμείς. Υπολογίζουμε την απόσταση από την έξοδο της κάννης μέχρι το κέντρο του ατομικού μας γαλαξία, ο οποίος την συγκεκριμένη στιγμή είναι το κέντρο του στόχου, προσπαθούμε να μάθουμε να σκοπεύουμε και με τα 2 μάτια ανοιχτά, έτσι ώστε να έχουμε τετραδιάστατη αντίληψη του περιβάλλοντα χώρου, υπολογίζουμε την διεύθυνση και την ταχύτητα του ανέμου, την υγρασία, την θερμοκρασία, βρισκόμαστε σε μια κατάσταση έκστασης την στιγμή που γινόμαστε ένα με όλα τα άλλα γύρω μας. Μια πολύ καλή εξήγηση για την λέξη έκσταση, είναι η αέναη υπέρβαση του είναι. Οπότε εύκολα όλοι πια αντιλαμβανόμαστε ότι η σκοποβολή και γενικότερα ο αεροβολισμός, κάνει τον άνθρωπο να ενώνεται με όλα τά άλλα. Να υπερβαίνει στιγμιαία την ανθρώπινη φύση. Η ζωή είναι ένα σύνολο από άπειρες στιγμές. Αν καταλάβεις το νόημα μίας στιγμής, είναι το ίδιο με τα να καταλάβεις το νόημα της αιωνιότητας. Για να αντικρύσεις την στιγμή πρέπει να βγείς έξω από αυτήν, να υπερβείς το είναι σου, να δεις τον φυσικό εαυτό σου μέσα στην στιγμή και τότε ακριβώς παγώνει ο χρόνος, όπως ακριβώς όλοι μας έχουμε αισθανθεί τον χρόνο να παγώνει την στιγμή που κοιταζόμαστε στον καθρέφτη. Ότι κοιτάει τον εαυτό του παγώνει. Ο καθρέφτης παραμένει η πιο ειλικρινής επαφή με τον εαυτό μας. Ο χρόνος παγώνει κάθε φορά που απελευθερώνεται ο βέκτορας (μολυβάκι)και ταξιδεύει προς το πεπρωμένο του (στόχος). Και, κατ ’αυτόν τον τρόπο λοιπόν, γινόμαστε ένα με τα όντα που έλεγε ο Λάιμπνιτς η με το κάτι που ονόμαζε ο Χάιντεγκερ. Εν, το Παν όπως έλεγαν οι Εμπεδοκλής και Παρμενίδης, η αν θέλετε, ότι χωρίζει τα όντα είναι αμαρτία και ότι τα ενώνει είναι αρετή. Μάλλον κάπως έτσι είδα η φαντάστηκα τα πράγματα σήμερα και είπα να τα μοιραστώ μαζί σας. Δεν διεκδικώ την πατρότητα σε τίποτα από όσα ανέφερα πριν και φυσικά μου αρέσει να λέω, αλλά και να ακούω παρόμοιες αφηγήσεις, έστω και σαν ένα όμορφο παραμυθάκι.
