Να παραθέσω την εμπειρία μου για το αυτοσχέδιο σκοπευτήριο.
Όταν πήρα το πρώτο μου HW30, ο ενθουσιασμός δεν με άφησε να περιμένω να πάω στο σκοπευτήριο. Έστησα λοιπόν το αυτοσχέδιο σκοπευτήριο στην ταράτσα. Αυτός ήταν και ο λόγος που πήρα 6λιβρο όπλο. Στεκόμουν λοιπόν κοντά στα κάγκελα και ο στόχος ήταν στημένος στην πλάτη της μεσοτοιχίας της διπλανής πολυκατοικίας. Ότι ποιό ασφαλές δλδ. Στην απέναντι πολυκατοικία, όχι αυτή που έριχνα, μένει μια οικογένεια με ένα μέλος με διαγνωσμένη ψυχοπάθεια. Λεπτομέρειες δεν ξέρω. Μια μέρα που με είδε το συγκεκριμένο άτομο, είπαι: "να κι άλλος τρελός". Μια άλλη μέρα βγήκε η γριά μητέρα του και μου συνέστησε να δω ψυχίατρο.
Άλλαξα λοιπόν κι εγώ την κατεύθυνση και κρύφτηκα πίσω απο την διπλανή πολυκατοικία ρίχνοντας προς το στηθέο. Λιγότερο ασφαλής, αλλά και πάλι... Ακουγόταν όμως ο ήχος και την επόμενη φορά άρχισαν οι φωνές, τα βρισίδια και οι απειλές με την αστυνομία. Αυτό επαναλήφθηκε άλλη μια φορά που είχα μεταφέρει το σκοπευτήριο στο άδειο πλέον υπόγειο, αλλά για να έχω μεγαλύτερη απόσταση είχα ανοίξει την πόρτα προς την αυλή. Άλλαξε πάλι το σκοπευτήριο σε κλειστό

με την απόσταση στα 8 μέτρα.
Οι μπελάδες μου δεν τελείωσαν όμως. Μια μέρα, την ώρα του μεσημεριανού φαγητού, άκουσα πάλι τις φωνές, τις απειλές και τις βομολοχίες. Και δεν είχα ρίξει ούτε μια βολή σε ανοικτό ή κλειστό αυτοσχέδιο σκοπευτήριο. Και πού να πω κουβέντα.
Είναι μη σου τύχει.
